сустрэча

Вячэрні дым над горадам паўстаў,
Некуды далёка-далёка пакорліва ішлі вагоны,
раптам прамільгнуў, prozrachnyei anyemony,
У адным з вокнаў напаўдзіцячы аблічча.

На стагоддзях цень. падабенствам кароны
ляжалі кучары… Я стрымала крык:
Мне стала ясна ў гэтае кароткае імгненне,
Што абуджаюць мёртвых нашых стогны.

З той дзяўчынай у цёмнага акна
– Бачаннем раю ў сутолке вакзальнай –
Неаднойчы сустракалася я ў далінах сну.

Але чаму была яна сумнай?
Чаго шукаў празрысты сілуэт?
Быць можа ёй – і ў небе шчасця няма?..

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый