У Шанбрун

Далікатны першы ўздых вясны,
ноч цяпла, ціхі, месяцовая.
зноў слёзы, зноў сны
У замку змрочным Шанбрун.

Чыйсьці белы сілуэт
Над сталом перавёў ніжэй.
зноў ўздыхі, зноў трызненне:
“Марсельезу! трон!.. У Парыжы…”

Літары рынуліся з старонак,
радок – полк. заспявалі трубы…
Кроплі падаюць з павек,
“Зноў з табой я!” шэпчуць вусны.

Лямпы цьмяны паўсвятло
цьмянее, ноч затое святлей.
Чый там грозны сілуэт
Вырас у глыбіні алеі?

…прынц аўстрыйскі? гэта ролю!
герцаг? сон! У Шанбрун зімы?
няма, ён маленькі кароль!
– “імператар, сын любімы!

імчымся! ланцуга далёкія,
мы вольныя. нету палону.
бачыш, мілы, агеньчыкі?
чуеш воплескі? гэта Сена!”

Як шырокі бацькоўскі плашч!
конь ляціць, агнём ахоплены.
“Што рокочет там, межаў чащ?
мора, ці што?” – “Сын, – салдаты!”

– “Аб, бацька! Як ты гарыш!
погляды, але прама, –
гэта рай?” – “Мой сын – Парыж!”
– “А над ім схілілася?” – “слава”.

У яркім бляску Цюільры,
Razvevayutsya сцягі.
– “ты пакутаваў! цяпер цары!
Здравствуй, сын Напалеона!”

барабаны, гукі струн,
Усё ў колерах… радуюцца дзеці…
всё спокойно. спіць Шанбрун.
Хтосьці плача ў месячным святле.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый