У Крамлі

там, дзе мильоны зорак-лампадак
Гараць перад абліччам даўніны,
Дзе звон вячэрні сэрцу салодкі,
Дзе вежы ў неба закаханыя;
там, дзе ў цені паветраных зморшчын
Празрыста-белы блукаюць сны –
Я зразумеў сэнс былых загадак,
Я стаў павераным месяца.

У трызненні, з перарывістым дыханнем,
Я ўсё хацеў даведацца, да дна:
Якіх таямнічых і пакуты
Царыца ў небе адданая
І чаму да стогадовы будынак
Так далікатна туліцца, заўсёды адна…
Што на зямлі клічуць адданасць, –
Мне ўсё распавяла месяц.

У вышываных шоўкам покрывам,
У вокнаў змрочных палацаў,
Я ўбачыў царыц стомленых,
У вачах чыіх замер ціхі кліч.
Я ўбачыў, як у старых казках,
мячы, вянок і старажытны герб,
І ў чыіх-то дзіцячых, дзіцячых вочках
той свет, што лье чароўны серп.

Аб, колькі вачэй з гэтых вокнаў
Глядзелі ўслед яму з сумам,
І колькіх за сабой павёў ён
туды, дзе радасць і супакой!
Я ўбачыў манашак бледных,
Зямлі адхіленых дзяцей,
І ў іх малітвах запаведных
Я ўлавіў пажар запалу.
Я ўбачыў у блуканне поглядаў:
– “Я жыць хачу!.. На што мне Бог?”
І ў складках жалобных убораў
Да месяцу які ідзе, доўгі ўздых.

Скажи, месяц, за што пакутавалі
Яны ў палоне сваіх святліцу?
Чаму ва ўгоду гінулі
Рабыні з душамі царыц,
Што з глухіх опочивален
Рваліся ў зялёныя палі?
– І быў месяца адказ засмучаны
У сценах панурага Крамля.

восень 1908, Масква

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 3 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар