так будзе

Нібы ціхі дзіця, аблашчаны цемрай,
З бясконцай знемажэннем Расьсеянага позірку,
Ты застыў каля акна. У калідоры
Чыйсьці крок хто сьпяшаецца – ня мой!

дзверы адчыніліся… Марознага ветру бруя…
пах свежасці, шчасця… забытыя трывогі…
імгненне маўчання, і вось на парозе
Хто-то слаба смяецца – ня я!

цень трамваяў, як раней, бяжыць па сцяне,
Шум аркестра ўнізе осторожней і глушэй…
– “Хай зліюцца без слоў нашы душы!”
Ты усхвалявана шэпчаш – не мне!

– “колькі кніг!.. мне здавалася… Не трэба агню:
так утульней – Забылася зараз усе словы я”…
Бачаць збеглыя цені трамвая
На канапе з табой – не мяне!

Ацэніце:
( Ацэнкі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый