Путаница – каранёў Чукоўскі

замяўкала кацяняты:
«Надоело нам мяўкаць!
Мы хочам, як парасяты,
рохкаць!»

А за імі і качаняты:
"Не жадаем больш кракалі!
Мы хочам, як жабяняты,
Каб каркаць!»

свінкі замяўкала:
Мяу, мяу!

котачкі зарохкаў:
Хрю, хрю, хрю!

качачкі заквакалі:
Ква, ква, ква!

курачкі закракалі:
Крыя, крыя, крыя!

Вераб'і падскочылі
І каровай зарыкаў:
Му-у-у!

прыбег мядзведзь
І давай раўці:
Ку-ка-рэ-ку!
І зязюля на суку:
«Не хачу крычаць куку,
Я брэшу на сабаку:
Гаў, гав, гав!»

толькі заинька
быў цаца:
Ён не мяўкаў
І не пахрукваў -
Ён ляжаў пад капустай,
Па-заячыя лапатаў
І зверюшек неразумных
ўгаворваў:

«Каму загадана цвіркалі -
ня муркаў!
Каму загадана варкатаць -
ня Цвіркалі!
Не бываць вароне каровамі,
Не лётаць жабянятак пад воблакам!»

Але вясёлыя звераняты -
Парасяты, медзведзяняты -
Пушчы ранейшага сваволяць,
Зайца слухаць не жадаюць.
Рыбы па полі шпацыруюць,
Жабы па небе лётаюць,

Мышы котку злавілі,
У пастку пасадзілі.

І лісіцы
узялі запалкі,
Да мора сіняга пайшлі,
Мора сіняе запалілі.

Мора полымем гарыць,
Выбег з мора кіт:
«Гэй, пажарныя, бяжыце!
Дапамажыце, дапамажыце!»

доўга, доўга кракадзіл
Мора сіняе тушыў
пірагамі, і блінамі,
І сушоных грыбамі.

Звярталіся два курчонка,
Палівалі з бочачкі.

Прыплывалі два ярша,
Палівалі з каўша.

звярталіся жабяняты,
Палівалі з цабэрка.

тушаць, тушыць - не тушыць,
Заліваюць - яе не затопяць.

Тут матылёк прылятала,
крылцамі памахала,
Стала мора патухаць -
І патухла.

Вось ўзрадаваліся звяры!
Засмяяліся і заспявалі,
вушкамі запляскалі,
ножкамі затупалі.

Гусі пачалі зноў
Па-гусінаму крычаць:
Га-га-га!

кошкі замуркаем:
Мур-мур-мур!

птушкі адгукаліся:
Гнілы!

коні заржалі:
Я-я-я!

Мухі загудзелі:
Ж-ж-ж!

Лягуць жабы:
Ква-ква-ква!

А качаняты кракалі:
Кря-кря-кря!

Парасяты бурчаць:
Хрю-хрю-хрю!

Мурочку калыхала
мілую маю:
Bayuşkï узбагачэння!
Bayuşkï узбагачэння!

Ацэніце:
( Няма ацэнак кліентаў )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева