казкі Салаўёва

Аб, гэтая маладосць зямная!
Усе такое старое – і ўсё так нова!
У прыадчыненага акна я
Чытаю казкі Салаўёва.

Я не дыхаю – у іх усё так зыбка!
Раптам уздыхам прывіды разьвею?
Неасцярожная ўсмешка
Спудзіць чараўніка і фею.

парою смерць – як быццам ласка,
парою жыць – амаль няёмка!
Асалода ў смерці, Звездоглазка!
што жыццё, жамчужная Галоўка?

Ці не лепш ль вулічнага шуму
зялёны сажалка, дзе гнуцца лазы?
І цёмнай улады Чернодума
Ці не лепш ль сон Красавіцкай Ружы?

Раптам нечы шэпт: “Вечна ў хованкі
Гуляць з рэчаіснасцю шкодна.
надыдзе вечар, і бясследна
Растануць ў полымі Снягуркі!

Усе сны красавіцкай ласкі
Ліпеньскі вечар знішчыць”.
– Аб, ты, хто мудры – і так недарэчы! –
Я не крыўдую. Ты праў, быць можа…

Ты праў! Тут сны ня шмат значаць,
Тут хлусіць і сон, не толькі слова…
але, калі хочаш ведаць, як плачуць,
Чытай у красавіку Салаўёва!

Ацэніце:
( Адзнакі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар