Сара ў Версальска манастыры

Галубоў над дахам ўецца пара,
Засынае манастырскі сад.
Замечталась маленькая Сара
на закат.

Туліцца да акна, прамяні рукою ловіць,
Як былінка пяшчотная слабая,
І не ведае крошка, што рыхтуе
ёй лёс.

Уся застыла ў мрояць маўклівай,
Ад роздуму шчочкі ружовую,
Ўюцца кучары залацістай грывай
да броваў.

На вуснах ўсмешка блукае рэдка,
Ледзь звяно ланцужка бранзалет, –
Усе дзіцё як быццам статуэтка
даўніх гадоў.

Гэтых вачэй сіняе не бывае!
Рэзкі гук развеяў спеў чар:
То званок выхаванак склікае
У дортуаре.

Ўздымае дзяўчынку з акенца,
як пяро, манашка сястра.
Добры голас нашэптвае: “Сара бамбакрошка,
спаць пара!”

Сяло сонца ў павольным пажары,
Серп месяца пракраўся з-за хмар,
І ўсю ноч легенды шэпча Сары
прамень месяца.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый