самагубства

Быў вечар музыкі і ласкі,
Усё ў дачным садку цвіло.
Яму ў задумлівыя вочкі
Зірнула мама так светла!
Калі ж у сажалцы яна знікла
І супакоілася вада,
ён зразумеў – жэстам злога жазла
Яе вядзьмак захапіў туды.
Рыдала з далёкай дачы флейта
У ззянні ружовых прамянёў…
ён зразумеў – перш быў ён чыйсьці,
Цяпер жа жабрак стаў, нічый.
ён крыкнуў: “мама!”, зноў і зноў,
потым прабраўся, як у трызненні,
Да пасцельцы, не сказаўшы ні слова
Аб томе, што матуля ў сажалцы.
Хоць над падушкай абраз,
але страшна! – “брат, вярніся дадому!”
…Ён ціха плакаў. Раптам з балкона
пачуўся голас: “хлопчык мой!”

…………………………………

У зграбным вузенькім канверце
знайшлі яе “просты”: “заўсёды
Любоў і сум – мацней смерці”.
мацней смерці… што, пра тое, што!..

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый