Я памятаю, Tivoli *

Хлопчык да вуснаў прыклаў асцярожна жалейка,
дзяўчынка, крык, галоўку на грудзі выпусціла…
– Сумна і міла! –
Журботна схіляецца да дзяцей стогадовая елка.

Цёмная елка ў гэтым жыцці бачыла так шмат
занадта прыгожых, з вялікімі вачыма, дзяцей.
няма шляхоў
Ім у нашым жыцці. іх шчасце, іх радасць – ў Богу.

Мора сінее удалечыні, як велізарны сапфір,
Дзіцячыя крыкі даносяцца з далёкай лужка,
У паветры – чайкі…
хлопчык гуляе, а дзяўчынцы у сябру ўвесь свет…

Ясна чытаючы ў будучым, іх елка ахінула,
магутная, мудрая, шмат выгляду эль!
плача жалейка…
дзяўчынка, крык, галоўку на грудзі выпусціла.

Берлін, лета 1910

___________
*успамін Tivoli (іт.).

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый