розныя дзеці

Ёсць ціхія дзеці. Nap на плячы
У ласкавай мамы ім салодка і днём.
Іх слабыя ручкі не рвуцца да свечкі, –
Яны не гуляюць з агнём.

ёсць дзеці – як іскры: ім полымя падобна.
Дарэмна іх вучаць: “Бо паліць, не руш!”
яны наравістага (бо іскры яны!)
І смела хапаюць агонь.

Ёсць дзіўныя дзеці: у іх дзёрзкасць і страх.
Крыжом паволі сябе ўвосень,
падыходзяць, не смеюць, бляднеюць у слязах
І плачу бягуць ад агню.

Мой мілы! Быў занадта неахайны твой суд:
“агню пабаялася – так гінем ў імгле!”
Твае абвінавачванняў мне сэрца грызуць
І душа, ні нахіленая да зямлі.

Ёсць дзіўныя дзеці: ад страхаў сваіх
Яны гінуць у туманныя дні.
Ім няма паратунку. Падумай пра іх
І занадта мяне не вінаваць!

Ты душу надоўга прыгнуў мне да зямлі… –
Мой мілы, быў так бязлітасны твой суд! –
Але ўсё ж я сэрцам твая – і ў імгле
“За некалькі светлых хвілін!”

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар