Прывітанне з вагона

мацней гул, як быццам вышэй – Будынак,
У апошні раз вагаецца вагон,
У апошні раз… мы едзем… Да пабачэння,
Мой зімовы сон!

Мой зімовы сон, мой сон да слёз добры,
Я ад цябе лёсам вынесеная.
так наканавана! Не трэба мне ні ношы
У шляху, ні сну.

Пад шум вагона салодка верыць цуду
І да далёкіх днях, яшчэ туманным, плыць.
Свет так шырокі! Цябе ў ім пазабываю
Я можа быць?

Вагонны змрок як быццам цісне плечы,
У акно бруёй ўліваецца туман…
Мой далёкі сябар, зразумей – ўсе гэтыя размовы
самападман!

Што новы край? Ўсюды барацьба са смуткам,
Усё той жа смех і бліскаўкі тых жа зорак,
І там, як тут, мне будзе салодкай пакутай
Твой ціхі жэст.

9 чэрвень 1910

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый