мне хлуснёю

– “У вас у душы прылівы і адлівы!”
Ты сам сказаў, ты гэта зразумеў сам!
Аб, як жа ты, не верыць гадзінах,
Мог асудзіць мяне за імгненне шчаслівы?

Што прынясе будучая хвіліна?
Чый даўні лад вынырне з сну?
вясёлы дзень, а заўтра ноч грустна…
Як асуджаць за нешта, чамусьці?

Аб, як ты мог! Аб, мудры, як маглі вы
сказаць “ворагі” двум белымі ветразямі?
Бо ведалі вы… Ты гэта зразумеў сам:
У маёй душы прылівы і адлівы!

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар