апошняе слова

Л.А.Т.

Аб будзь сумная, любы выдатная,
Захоўвай у душы восеньскі сад!
Хай будзе светлы твой закат,
Ты над зарой была ня мае ўлады.

такі, як ты, нельга пакрыўдзіць:
суровы гук – парвецца нітка!
Не нам судзіць, не нам вінаваціць…
Нельга за таямніцу ненавідзець.

У краіне няздзейсненых варожб
жывеш адна, ад усіх удалечыні.
За шчасце бездапаможнае зямлі
Ты не аддасі сваіх пакут.

Бо нашага жыцця ўся отрада
Да келіху мінулага прытуліцца.
Не ведаем мы, дзе дакладны шлях,
І не судзіць, а плакаць трэба.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый