Цар-дзяўчына

Паэма-казка

Як у маладой змеі – ды стары yж,
Як у маладой жонкі – ды стары муж,
морда гарбузом, карціна жыцця, дыхае – церам дрыжыць,
Ад вусоў-то перагарам на сто вёрст акруга патыхае.

Як у мачахі у младенькой – сынок у столь,
ня разбойничек, ня всадничек, ня асілка, ня стрэлак,
замест шчок – адны-то ямінкі, вусны моцна маўчаць.
Як у палацавым палисадничке гуслі за поўнач бренчат…
Павядзеш ў яго ўбок вокам –

Глядзіць у сцяну.
Дай-ка бокам
Дьненароком
ды задень!

НОЧ ПЕРШАЯ

спіць Царэвіч, распасцёрся,
спіць, не чуе нічога,
Роўна палачкай упёрся
Месяц у тварык яго.

Sovra, што палачкай:
пальцам светлым, пальчыкам.
І ці варта жанчынка шалая
над хлопчыкам.

“Ўтойлівыя твае вейкі, –
Без агню спаленая!
З-за чаго я не дзяўчына,
А чужая жонка!

З-за чаго-то людзям спіцца,
А мне плачацца!
З-за чаго табе не маці родная
Я, а мачыха?

На кроваточке адной
Сынок з матухнай роднай.
З головеночкой ільняной
дзіцятка мой!

бясшумны, сабака ланцуговай!
НЕ раві, цар марскі!
праходжанне, сон благі!
дзіцятка – мой!

У кіпень положь яйка –
Ды як не зварыцца?
Як на тварык тваё кветкавае
ня квапіцца?

Для адной тваёй ляжанкі
Я на свет народжаная.
Я царэвічу служанка –
Ня tsarёva жанчына.

Обдери мяне на лыка,
Сабакам на вячэру пячы!
хошь, дзіўны з музыкай
спакушаць – кубaрь?

Гляджу ў люстэрка, гляджу:
Алі грудзі Плоска?
хочаш, два з вас – на каралі –
падару вочка?

Ня ўвяду ў расход, – задарма!”
А сынок у адказ,
– Да дарослым пасынка – нестарым
Мачыха хадзіць не след. –

***

“Дай падушачку поправлю!”
– Я сам примощусь! –
“Як жа так цябе пакіну?”
– Я і сам абыйдуся! –

“Ай ніжэй? Ай вышэй?”
– Мне твой выгляд Пост! –
“відаць, розум твой Мальчыш
Звонам пo мора сплыў.

Али ручки не белы?”
– У моры пена беляў! –
“Алі губкі ня алы?”
– У моры зоры алей! –

“Алі грудзі не высокая?”
– Мне што грудзі – што дошка! –
“Можна рядушком прылегчы?”
– пасцельныя прыналежнасці uzka! –

“Калі і сапраўды яна вузкая – згарніце ў трубачку!
Гаманкія мае шоўку? – скіну спаднічку!
усе, што ведала, забылася сягоння зa ноч я:
Я крестьяночка, тваёй душы служаночка!”

А Царэвіч ёй у адказ
Ізноў усё тое ж:
усё: нядобра, ды не чапай,
не чапай, нядобра!

“Алі тварыкам і сапраўды не белая?”

Ацэніце:
( 4 ацэнка, сярэдняя 4.5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый