Па табе сумуе наша залы…

Па табе сумуе наша залы,
– Ты ў цені яе бачыў ледзь –
Па табе тужаць тыя словы,
Што ў цені табе я не сказала.
Кожны вечар я бадзяўся ў ёй,
Ў думках паўтараў жэсты, погляды…
На шпалерах ранейшыя ўзоры,
Змрок льецца з акна сіняй;
Тыя ж люстры, паўкруг канапы,
(толькі шкада, што люстры не гараць!)
Філадэндроны панылы шэраг,
Па кутах расстаўленых без плана.
запалак няма, – ужо хто-то іх забраў!
Шэры кот крадзецца з пярэдняй…
Гэта гадзіну маіх любімых броднікаў,
Лепшых дум і самых горкіх слёз.
Хто за справай, хто імкнецца ў госці…
Па раялі блукае сонны прамень.
пагуляць? Даўно страчаны ключ!
Аб гадзіны, свой бой панылы кіньце!
Па табе тужаць тыя словы,
Што ў цені пачуе толькі залы.
Я табе так мала распавяла, –
Ты ў цені мяне бачыў ледзь!

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар