па набярэжных, дзе сівыя дрэвы…

па набярэжных, дзе сівыя дрэвы
Па следзе Афеліі… (яна караляў
зняла, – ня прыбранай ж паміраць!)
Але ўсё ж
(Раз смяротнага ложа – нельга
Нам быць непажаданай!
Раз гэта агідна
І ў смерці, у якой
Прадвечным горы мы зносім
на сэрцы!..) – яна ўсё нешматлікія вёсны
плецены – праплываць
нявестаю – і vencenosnoj.

так – нeбескорыстною
ахвярай свету:
Афелія – лісце,
Арфей – сваю ліру…
– А я? –

28 верасень 1923

Ацэніце:
( Ацэнкі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый