дрэннае апраўданне

Як закаханасць стара, як каханне забывалі-нова:
Раніца ў картачны домік, смеючыся, ператварае наш храм.
Аб пакутлівы сорам за вячэрні лішняе слова!
Аб туга па раніцах!

Патанула ў світанку блакітная, як месяц, трырэмы,
Аб развітанні з ёю хай лепш не піша пяро!
Раніца ў жаласны пустка ператварае наш сад з Эдэма…
як закаханасць – стары!

Толькі ноччу душы дасылаюцца знакі адтуль,
Таму ўсе начны, як кнігу ад усіх беражы!
Нікому не шапні, прачынаючыся, пра далікатнае цуд:
Святло і цуд – ворагі!

Твой захоплены трызненне, святлом ружовых люстраў залачоны
Будзе раніцай смешон. Хай яго не пачуе світанак!
будзе раніцай – мудрэц, будзе раніцай – халодны вучоны
той, хто ноччу – паэт.

Як магла я, толькі ноччу жывучы і дыхаючы, як магла я
Лепшы вечар аддаць на пакуты студзеньскага дню?
Толькі раніцу вінавачу я, прайшоўшаму ўздых пасылаючы,
Толькі раніцу вінавачу!

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый