Ад чатырох да сямі

У сэрцы, як у люстэрку, цень,
сумна адной – і з людзьмі…
Павольна цягнецца дзень
Ад чатырох да сямі!
Да людзей не трэба – solgut,
У прыцемках кожны жорсткі.
Хочацца плакаць мне. У паляць
Пальцы скруцілі хустку.
Калі пакрыўдзіш – дарую,
Толькі мяне не стамляй!
– Я бясконца сумую
Ад чатырох да сямі.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый