дзевяць

Да суцяшэння сябра-раяля
Ты пайшла ад упадабаных кніг.
Чыйсьці шэпт у напевы паўстаў,
Турбуючы цябе і смутак.

Тыя ж сінія летнія дні,
Тыя ж у небе і зоркі і хмаркі…
Ты стуліла стомленыя ручкі,
І аблічча тваё, Ніна, у цені.

Нібы просьбы сарамлівай дзеля,
Паўтарыўся апошні акорд.
Чыйсьці вобраз з сэрца ня сцёрты!..
Усё як раней: партрэты, сшыткі,

Сумных ландышаў ў вазе кветкі,
Там маленькі свет на канапе каціны…
У ціхіх пакойчыках маленькай дачы
Усё як раней. Як раней і ты.

Дзіцячы позірк твой, што сумна трывожыць,
Я з сэрца, о не, ня сатру.
Я любіла цябе як сястру
І далікатней, і глыбей, быць можа!

як сястру, а цяпер удалечыні,
Як царэўну з мрояў Андэрсана…
тут, у Парыжы, дзе коціцца Сена,
Я з табой, як там, на Оке.

Хай між намі маўчання раўніна
І заблытанасць складаных вузлоў.
ёсць напевы, напевы без слоў,
Аб любімая, Ніна Дальняя!

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый