нашы царства

Валоданне нашы царска-багатыя,
Іх прыгажосці не расказаць верша:
У іх раўчукі, дрэвы, поле, пахілы
І вішні леташнія у моху.

мы абедзве – феі, добрыя суседкі,
Валоданне нашы дзеліць цёмны лес.
Ляжым у траве і глядзім, як праз галінкі
Бялее аблачынка ў высі нябёсаў.

мы абедзве – феі, але вялікія (дзіўна!)
Двух дзікіх дзяўчынак толькі бачаць у нас.
Што ясна нам – для іх зусім туманна:
Як і на ўсё – на фею нам трэба глядзець!

нам добра. Пакуль яшчэ ў ложку
усе старэйшыя, і паветра гадовы свежы,
Бяжым да сябе. Дрэвы нам арэлі,
бяжы, танцуй, сражайся, палкі рэж!..

Але дзень прайшоў, і зноў феі – дзеці,
Якіх чакаюць і крок якіх ціхнуў…
брат, гэты свет і шчасце быць на свеце
Яшчэ недарослых перадасць Ці верш?

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 1 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый