нашы людзі, ці не праўда ль, яшчэ не прывыклі да расстанні?..

нашы людзі, ці не праўда ль, яшчэ не прывыклі да расстанні?
Усё адно іншае клічуць трапятаннем бліскучы крыў!
Хтосьці вышэйшы развёў гэтыя далікатна-сплеценыя рукі,
Але пра памятаюць душах забыўся.

кожны вечар, запалены па волі чараўніцы рахманай,
кожны вечар, калі над гарамі і ў сэрцы туман,
Да незабывшей душы няўпэўнена-нясмелай хадой
Набліжаецца ранейшы падман.

нібы вецер, што беглым парывам мінулую будзіць,
Ты з бліскучы радкоў зноў ўсміхаешся мне.
усё дазволена, всё! Нас дзённая сум яго не асудзіць:
Ты з сну, я ў сне…

Хтосьці вышэйшы нас здрадзіў неназваным-салодкай пакуце,
(Будзе шмат блуканняў-тулянняў сярод снегу і цемры!)
Хтосьці вышэйшы развёў гэтыя далікатна-сплеценыя рукі…
Не адказныя мы!

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар