Наша залы

Мне ціхенька шапнула вячэрняя залы
дакараюць тонам, як няня любоўна:
– “Чаму ты па хаце бадзяешся, нібы
Толькі раніцай прыехаўшы з вакзала?

Бязладнай кучай раскіданыя рэчы,
погляды, як растрапаныя пыльныя ноты!
Хоць як перш з пакорай глядзіш у акно ты,
Але крокі твае мерныя разчэй.

У гэтым дрымотным доме ты нібы чужая,
Нібы сумная госця, без сілы да уцехам.
Нікога не сустракаеш усхваляваным смехам,
Ні пра каго ня смуткуеш, праводзячы.

Шмат жанчын бачыла на абавязкам жыцці я так,
– У гэтым доме іх пакуты, нажаль, не выпадковыя! –
Мне ў кастрычніцкі вечар цяжкія таямніцы
Не адна давярала, тоскуя.

Аб, ня бойся мяне, не працівіцца упарта:
Як стогадовая залы слухае не кожны!
Усё скажы мне, як усё распавяла аднойчы
Мне твая адзінокая мама.

Я сачу за табою уважлівым поглядам,
Паслабі сваю душу расповедам няхутка!
Чаму не з табой ён, тое мілае, з якім
Ты калісьці тут мроіла побач?”

– “Да смелым душам, выконваць наказы толькі страсці Вяленьі,
ён памчаўся, у маёй не дачакаўшыся прыліву.
Я ў рашучы вечар была баязлівай,
гэтыя мукі – маё адкупленні.

Гэтым познім дакорам я душу звязала,
Як здрадніка кінуўшы яе на салому,
І зараз я абыякава вандрую па пустэльных дому,
Нібы раніцай прыехаўшы з вакзала”.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар