на скалах

Ён быў сінявокі і рыжы
(Як порах падчас гульні!),
Падступны і ласкавы. мы ж
Дзве маленькіх русых сястры.

Ужо ноч апусцілася на скалы,
Дыміцца ​​над морам вогнішча,
І хіліць Валодзя стомлены
Галоўку на плечы сясцёр.

А сёстры ўжо сварацца у злосці:
“ён – мой!” – “няма – ён мой!” – “чаму ж?”
Валодзя вырашае: “вы абедзве!
вы – жонкі, я – турак, ваш муж”.

забыта, што ў сукенках дзіркі,
Што новы касцюмчык змяты.
Як скалы павабна-сыры!
Як радасна пиньи шумяць!

Абрыўкі нейкіх мелодый
І шэпт скрозь сон: “няма, ён мой!”
– “дадому! Ася, муся, Валодзя!”
– няма, лепш у вогнішча, чым дадому!

За скалы чапляюцца спадніцы,
Ад каменьчыкаў рвецца кішэню.
мы курым – як дарослыя – трубкі,
мы – злодзеі, а ён атаман.

ну, як яго ўспомніш без болю,
Таварыша столькіх перамогаў?
Цяпер мы вялікія і боле
Ня хлопчыкі ў спадніцах, – о не!

Але памяць аб ім мы выносіла
На цэлае жыццё. чаму?
– Мне дзесяць гадоў было, ёй восем,
Адзінаццаць роўна яму.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый