на развітанне

Маё сэрца нясе цяжкія ланцугі,
Вы стварылі мяне.
Я mocht’ заклад маім жыцці,
не мае, што не цяжэй. *
франкфурцкая песенка

Мы абодва любілі, як дзеці,
дапякаць, испытуя, гуляць,
Але хто-то нядобрыя сеткі
расставіў, ўсмешку тая, –
І вось мы ў прыстані абодва,
Не ведаюць жаданага раю,
але ведаю, што без слоў і да труны
Я сэрцам буду – ваш.

Ты ўсё мне распавёў – так рана!
Я всё разгадала – так позна!
У сэрцах нашых вечная рана,
У вачах маўклівы пытанне,
Зямная пустыня бязмежнага,
Высокае неба без зорак,
Падслухаць пяшчотная таямніца,
І маю ўлады навекі мароз.

Я буду гутарыць з ценем!
Мой мілы, забыцца нету мачы!
Твой вобраз нярухомы пад шатамі
Маіх апусціліся стагоддзе…
цямнее… Zahlopnuli сустава,
На ўсім набліжэнне ночы…
Кахаю цябе, прывідна-даўні,
цябе аднаго – і navek!

4 – 9 студзень 1910

__________________
*”Маё сэрца ў цяжкіх кайданах,
Якімі ты яго аблытаў.
прысягаю жыцьцём,
Што ні ў каго няма ланцугоў цяжэй” (ім.).

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар