Мама на лузе

Вы блукалі з мамай на лузе,
І табе яна шапнула: “мілы!
скончан дзень, і жыць ўва мне няма сілы.
хлопчык, ведай, што нават з магілы
Я цябе, як раней, беразе!”

Ты ціхенька апусціў вочы,
Званочкі ў руцэ сціскаючы.
Усё яшчэ цвіло і спявала ў вечар мая…
Ты не падняў вочка, разумеючы,
Што збянтэжыць яе твая сляза.

Ледзь удалечыні убачыў балкон,
Стары сад і вокны белай дачы,
Зашаптала мама ў Горкі плача:
“мой сябрук! Бо мне нельга інакш, –
Да канца толькі сэрца нам закон!”

Не сумуй! Ёй смерць была лёгкая:
Смерць для жанчын лепшая знаходка!
Тут драмаць замінала ёй рашотка,
А цяпер яна заснула рахмана
там, ў садзе, дзе Бог і аблокі.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар