маленькі паж

Гэты крошка з душой няўцешнай
быў народжаны, каб рыцарам пашча
За ўсмешку каханай дамы.
Але яна знаходзіла пацешнаю,
Як наіўныя драмы,
Гэтую дзіцячую запал.

Ён марыў пра пагібель слаўнай,
Пра магутнасць гордых цароў
той краіны, дзе ўзыходзіць свяціла.
Але яна знаходзіла пацешнай
Гэтую думку і паўтарала:
– “вырастаюць хутчэй!”

Ён хадзіў самотны і хмурны
між панурыўшы, срэбных траў,
Усе марыў пра турніры, аб шлеме…
Быў смешны хлапчук бялявы
распешчаны усімі
За насмешлівы нораў.

Праз масток схілячыся над вадою,
ён шапнуў (то апошні быў трызненне!)
– “Вось яна мне ківае адтуль!”
ціха плыў, азораны зоркаю,
Па паверхні сажалкі
Цёмна-сіні бярэ.

Гэты хлопчык прыйшоў, як з мроі,
У свет халодны і горкі наш.
Часта ноччу прыгажуня внемлет,
Як трымцяць лістотаю бярозы
над магілай, дзе дрэмле
Яе маленькі паж.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар