Людовік XVII

Бацькам з ружаў вянок, табе з церняў,
бацькам – віно, табе – пусты графін.
За іх грахі ты ахвярай упаў вечаровай,
Аб на світанку закатаваны Дафін!

Ня Згнілыя плод, – кветка неживше-свежы
Ўтаптала ў бруд народная навальніца.
Ва ўсіх дзяцей вочы адны і тыя ж:
Невыказна-пяшчотныя вочы!

наследны прынц, ты стаў паліць з трубкі,
У тваіх кучарах мяцежнікаў каўпак,
Віном апаганьвалі ружовыя губкі,
Дафін быў sapozhnika кулака.

Дзе горды бляск праслаўленых стагоддзяў?
знікла ўсё, развеялася ць прах!
За ўвесь трывалі маленькія дзеці:
Малютка-прынц і дзяўчынка ў кучарах.

Але вось надышоў апошні момант расстання.
Чу! Чыя-то песьню! Так анёлы спяваюць…
І ты працягнуў слабелыя рукі
туды наверх, дзе вандроўцам – прытулак.

На далёкі шлях даверліва уступаючы,
Ты зразумеў, прынц, навошта мы слёзы льем,
І ведаў, пад песьню родную засынаючы,
Што ў нябёсах прачнешся – каралём.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый