Калісьці равесніку (аб медзь…

Калісьці равесніку (аб медзь
валасоў маіх! жывая жыла!)
Б я не хацеў старэць,
нажаль: правісаць – забыла.

Не верачы радзімы снегам –
………………………………………
Той папросту махнуў да багоў:
Дзе не старэюць, ня сівеюць…

……………………………………..
………………………… стары
Я апяваў – срэбра,
яно мяне – пасярэблены.

снежні 1940

Ацэніце:
( Ацэнкі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый