каток растаў

…”але ж ёсць каток”…
ліст 17 студзень 1910 г.

каток растаў… ня асалода
За зімовай тишью грук колаў.
Душы вясновага не трэба
І шкада зімовага да слёз.

Зімою сум была адзіная…
Раптам новы вобраз ўстане… чый?
Душа людская – тая ж крызе
І гэтак жа растае ад прамянёў.

Хай у жоўтых Люцікаў пагорак!
Хай змёў крыламі сняжынку пялёстак!
– Душы капрызнай дзіўна дарог
Як сон расталы каток…

Ацэніце:
( Ацэнкі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый