Карцінка з цукеркі

На вуснах смех, у сэрцайку благадаць,
Якую ні свецкіх правілаў сцюжа,
Ні меркаваньняў лёд не ўладныя закуць.
Як салодка жыць! Як салодка танцаваць
У семнаццаць гадоў пад добрым поглядам мужа!

То кавалеру дасць, смеючыся, кветка,
то, не збянтэжыць, падсядзе да ліхіх старым,
Паўтарае пра доўг, цярэбячы хустку.
І страшна мілы ўпарты завіток
Густых валасоў над гэтым дзіцячым вухам.

Як салодка жыць: ўдалы туалет,
Прычоска зробленая рукой майстэрскай,
любімы муж, поспех, семнаццаць гадоў…
Як салодка жыць! Раптам бліскаўкі эпалеты
І чыйсьці позірк няўмольна-сумны.

Аб, ёй знаёмы бяссільна-пяшчотны рот,
Знаёмыя ёй нахмураныя бровы
І гэты погляд… Прад ёй той ранейшы, той,
Які сказаў ёй у слязах пад Новы год:
– “Памру без слоў пры вашым першым слове!”

Куды знік калісьці яркі гнеў?
Бо гэта ён, яе любімы, першы!
Ужо шэпча муж скрозь павольны напеў:
– “Да ты хворая?” трохі збялеўшы,
Яна ў адказ губляе: “гэта нервы”.

Ацэніце:
( Адзнакі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар