Як прастор нашых гаротных ніў…

Як прастор нашых гаротных ніў
Вы агорнутыя Грустно смугой;
Вы жывяце для ўсіх невідзімкам,
Занадта шмат у грудзях пахавала.

Як вы pevuchiy і адток mernыy,
Ня падобна вам з людзьмі паядынкі,
вы жывяце, з крышталёва ільдзінкі
Бясконцую пяшчоты сліў.

Я люблю ў вас вялікія вочы,
Тонкі профіль задуменна-выразны,
Каралі на шыі, як шчоткі,
вашы прамовы – ні супраць, наш…

З краіны стомленай месяца
Вы спусціліся на тоненькай нітцы.
Вы, як усё самароднае зліткі,
так мімаволі, так горда сціплыя.

За адлівам прыходзіць прыліў,
гэта, ільдзінкі святлей, чым слёзы,
Патухаюць і месяцовыя бліскаўкі,
Замірае і лепшы матыў…

Вы ж застанецеся той, што цяпер,
Агністы zataennom sgoraya…
вы чыстыя, і далёкага раю
Вам адкрыецца светлая дзверы!

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар