Як мы чыталі “Lichtenstein”

Ціша і спёка, ўсюды сінеюць слівы,
Усыпительно брунжанне мух,
Мы ў траве селі, маўклівыя,
Мама Lichtenstein чытае ўслых.

У плямах вусны, фартушок і сукенка,
Сліву рукі неахвотна бяруць.
Яркім золатам гарыць Укрыжаванне
там, унізе, дзе схіл дарогі крут.

Ульрых – мой герой, і Георг – i'phe,
Кожны доблесцю паланіць здолеў:
Герцаг Ульрых так светла-няшчасны,
Рыцар Георг з такім замілаваннем-адважваўся!

нібы песня – мілы голас мамы,
Чараўніцтва твораць яе вусны.
Ўвысь сыходзяць елі, Slim-pryamы,
там, на сонца, пяшчотная фігура Хрыста…

мы ляжым, ад шчасця маўклівыя,
Замірае салодка дзіцячы дух.
Мы ў траве, вакол сінеюць слівы,
Мама Lichtenstein чытае ўслых.

Ацэніце:
( Ацэнкі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый