Эльфочка ў зале

Эн Калін

Заспявала раяль неразгаданай-далікатна
Пад гнуткімі ручкамі маленькай Ані.
За вокнамі імчаліся няясныя сані,
На вуліцах было пуста і снежна.

Паветраная эльфочка ў дзіцячым строі
слухала тым, што толькі эльфочкам чуваць.
Авеяныя тонкае тварык пышна
Пухнатых кучараў неспакойныя пасмы.

У ёй былі Рух таямніча-далікатныя.
– Як быццам старадаўні партрэт перад вамі! –
ад дум, што вавек ня скажаш словамі,
Сумна дрыжалі капрызныя губкі.

І спявала раяль, натхненне сагрэта,
Аб салодасных чарах бязмежнай смутку,
І душы між гукаў адзін аднаго сустракалі,
І хто-то светла ўсміхаўся з партрэта.

выклікалі напевы: “Няма радасці ў запале!
стомлены сэрца, вусны ўжо, засні ты!”
І ў прыцемках зімовых нам верылася ўлады
адзінай, дзіўнай царэўны Аніты.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый