яе словы

– “Словы твае льюцца, Пачасціліся сагрэтыя,
Але цёмныя погляды ў мінуўшчыне”.
– “Не праўда лі, мілы, так глядзяць партрэты,
Задзертыя белым крылом?”
– “словы твае – бруі, закіпае і ліюцца,
Але далікатныя вусны ў журбоце”.
– “Не праўда лі, мілы, так дзеці смяюцца
Перад l'vami на чырвоным пяску?”
– “словы твае – трэкаў, у іх выклік і сілы,
ты зноў, як раней, вясёлы”…
– “Так дзеці бадзёрым, не праўда лі, мілы,
Якім у ложачак пара?”

Ацэніце:
( Адзнакі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар