добры вядзьмак

усё бачыць, всё знает твой мудры зрэнка.
Сэрца табе ясныя, як травы.
Навошта ты між намі, лясной дзядок,
Колдуэлл бясшкодныя-lukavыy?

Душою да труны сарамліва-юны,
жывеш, зачараваннем небасхілам.
Навошта ты між намі, падступны вядзьмак,
Увесь пахкі лесам і мёдам?

Як раннія зоры пакінуць ты мог,
Зарослыя макам палянкі,
І старэнькі вулей, і шэры дымок,
Ўзышоў над дахам зямлянкі?

Як мог прамяняць ты любімых звяроў,
свой лес, дзе квітнее небыліцы,
На свет экіпажаў, трамваяў, дзвярэй,
На сяброўску-сумныя асобы?

Вярніся: без цябе не гараць светлякі,
Ня шэпчуцца цёмныя елкі,
Без ласкава-цвёрдай гаспадарскай рукі
Сумуюць касматыя пчолкі.

Павер мне: між намі ніхто не зразумее,
Які салодкі чаромхі пах.
ня месіва, а то я ня быў бы мёд
У няветліва мишкиных лапах!

Хто зёлкі ведае, вядзьмак, як ня ты,
Каб вылечыць звера іль беса?
Uydi, дзядок, ад людской мітусні
Пад скляпенні роднага лесу!

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый