Дама ў блакітным

Недзе за лесам раскаты навальнічны,
Паветра удушлив і сухі.
У пышную траву сышоў з галавой
Маленькі Эрык-пастух.
цёмныя елі, Клон ад спёкі,
Хлопчыку далі прытулак.
душна… гудзенне пчол, машкары,
Дзесьці падоўжаныя мэкаюць.
Эрык задуменны: – “Спадзявайся і вер,
У цerkvi aʙʙat poucal.
веру… Божа… Аб, калі б цяпер
Звон раптам загучаў!”
прамовіў – і бачыць: са змрочнай чащ
Дама ідзе праз луг:
лёгкая хада, пасінелыя плашч,
Бляск асляпляльных рук;
Жвавы паток залацістых кучараў
Зыблется, ветрам гнаны.
бліжэй, усё бліжэй, ступае хутчэй,
Вось ужо схілілася над ім.
– “Веруючы цуду не верыць марна,
Цуду і радасці чакай!”
Добрая дама ў блакітным плашчы
Дробку прыціснула да грудзей.
белыя ружы, орган, ўрачыстасць,
Вясёлка зорных калон…
Эрык ачуўся. вакол – нікога,
Толькі падоўжаныя і ён.
У небе нябачныя званы
Спявалі-звінелі: Бім-бом…
Зразумеў малютка тады, хто была
Дама ў плашчы блакітным.

Ацэніце:
( 1 ацэнка, сярэдняя 5 ад 5 )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый