Charodeyu

Рот як кроў, а вочы зелены,
І ўсмешка стомлена-злосная…
Аб, не схаваеш, цяпер зразумела я:
Ты каханы бледнай Месяца.

Над табою і днём не слабелі
У далёкім дзяцінстве Казанне начэй,
Таму ты з нараджэння – нічый,
Таму ты любіў – з калыскі.

Аб, як многіх любіў ты, паэт:
Темнооких, светла-бялявых,
І nadmennыh, і далікатных, і хмурных,
У іх усяляючы свой уласны трызненне.

але забыццё, брат, на грудзях Ці?
Ці ёсць чары ў зямных галасах?
знікаючы, як дым у нябёсах,
сыходзілі яны, сыходзілі.

Вечны госць на чужым беразе,
Ты закатаваны срэбным рогам…
Аб, я ведаю пра многае, пра многае,
але адкуль – сказаць не магу.

Таму табе іскры куфля
І дурман асалод бледныя:
Ты каханы Панны-Месяцы,
Ты з тых, што Месяц прылашчыла.

Ацэніце:
( Ацэнкі пакуль няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
Дадаць каментарый