былому чарадзею

Вам сэрца рве туга, сумнеў у лепшым сеючы.
– “кінь каменем, запасныя часткі! Я чакаю, балюча ўджгнуць!”
няма, ненавісная мне пыхлівасьць фарысея,
Я грэшнікаў люблю, і мне вас толькі шкада.

Сценамі цёмных слоў, якія растуць у змроку,
нас, няма, – не адрозніваюць! Да замках знойдзем ключы
І смела пададзім таямнічыя знакі
Адзін аднаму мы, калі задрэмле усё ў ночы.

Свабодны і адзін, удалечыні ад цесных рамак,
Вы зноў вернецеся да нас з багатай ладдзёй,
І з паветраных радкоў паўстане стройны замак,
І ахнет той, хто адважны паэту быць суддзёй!

– “Хібнасці дараваць выдатна, так, але гэтую –
нельга: культура, гонар, прыстойнасць… О не”.
– Хай гэта скажуць усё. Я не суддзя паэту,
І можна ўсё дараваць за плача санет!

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар