Анжаліка

цёмнай капэлы, дзе плача орган,
Каля krotkogo лесвіцы!..
Шчасця зямнога мне чужы ўраган:
Я – Анжаліка.

Ціхае спеў гучыць ва ўнісон,
Вокнаў няясныя разводы,
Жыццём маёй авалодалі, як сон,
стройныя скляпенні.

Позірк мой і ў дзяцінстве туды вышмыгваў,
Ён гарадамі змучаны.
Сумны мне гоман і бліскучы зала,
свет мне – Tac сумны!

Хтосьці перад Паннай зацепліўся свечку
(Чакае Вылячэнне ль хворая?)
Вось чаму я між вамі маўчу:
Уся я – іншая.

Салодасных слабасць апушчаных рук,
Ўсялякае гора тут лёгкая мне.
Плюшч темнолиственный абняў як сябар
старыя камяні;

Белыя і ружовыя, нібы міндаль,
Тут заквітнела павітуха…
Шчасця не трэба. Мне сьвету не шкада:
Я – Анжаліка.

Ацэніце:
( Пакуль ацэнак няма )
Падзяліцеся з сябрамі:
Марына Цвятаева
пакінуць каментар