перавесці на:
партал паэта: Цветаева Марына Іванаўна
чытаць ніжэй: Матылёк - Бродскі

Я

сказаць, што ты мёртвая?
Але ты жыла толькі суткі.
Як шмат суму ў жарце
Творцы! ледзь
магу вымавіць
«Жыла» - адзінства даты
нараджэння і калі ты
у руцэ
рассыпалась, мяне
бянтэжыць адняць
адно з двух колькасцяў
у межах дня.

II

затым, што дні для нас -
нішто. Ўсяго толькі
нішто. Іх не приколешь,
і ежай вачэй
не зробіш: яны
на фоне белым,
ня валодаючы целам
нябачныя. дзён,
яны як ты; верней,
што можа важыць
паменшаны раз у дзесяць
адзін з дзён?

III

сказаць, што зусім няма
цябе? Але што ж
у руцэ маёй так падобна
з табой? і колер -
не плён нябыту.
Па чыёй падказцы
і так кладуцца фарбы?
Наўрад ці я,
мармычуць камяк
слоў, чужых колеры,
ўявіць б гэтую
палітру змог.

IV

На крылцах тваіх
зрэнкі, вейкі -
прыгажуні Ці, птушкі -
абрыўкі чыіх,
скажы мне, гэта асоб,
партрэт лятучы?
якіх, скажы, ваш выпадак
часціц, krupic
уяўляе нацюрморт:
рэчаў, пладах?
і нават рыбнай лоўлі
трафей простерто.

V

магчыма, ты - пейзаж,
і, узяўшы лупу,
я выяўлю групу
німфы, пляску, пляж.
Святло вас там, як днём?
іль там паныла,
як ноччу? і сьвяціла
якое ў ім
vzoshlo на гарызонце?
чые у ім фігуры?
скажы, з якой натуры
быў зроблены ён?

МЫ

Я думаю, што ты -
і, і гэта:
зоркі, асобы, прадмета
ў табе рысы.
Хто быў той ювелір,
што брыво ня хмурачы,
нанёс у мініяцюры
на іх той свет,
што зводзіць нас з розуму,
бярэ нас у абцугі,
дзе ты, як думка пра рэчы,
мы - рэч сама?

VII

скажы, навошта ўзор
такі быў даден
табе ўсяго толькі на дзень
у краі азёр,
чыя амальгама празапас
захоўвае прастору?
А ты - пазбаўляе шанцу
гэтак кароткі тэрмін
трапіць у сачок,
затрымцела ў далоні,
у момант пагоні
plenity zrachok.

VIII

Ты не адкажаш мне
не з прычыны
сарамлівасці і ня
са злосным, і
затым, што ты мёртвая.
жыць, мёртвая Ці -
але кожнай Божай пачвары
як знак сваяцтва
падараваны голас для
зносін, Пенья:
падаўжэння мгновенья,
хвіліны, дня.

IX

А ты - ты пазбаўленая
гэтага закладу.
але, разважаючы строга,
так лепш: з
які ляд быць у нябёс
ў абавязку, у рэестры.
Ня журыся ж, калі
ваш узрост, твой вага
вартыя нематы:
гук - таксама цяжар.
бесьцялесных, чым час,
бязгучна ты.

X

без усякае, ня
дажыў да страху,
ты вьешься лягчэй праху
над кветнікам, па-за
падобных на турму
з яе удушшам
мінуўшчыны з будучыняй,
і таму,
калі ляціш на луг,
жадаючы карму,
преобретает форму
само паветра раптам.

XI

Так робіць пяро,
слізгаючы па роўнядзі
расчерченным сшыткі,
ня ведаючы пра
лёс сваёй радкі,
дзе мудрасць, ерась
змяшаліся, але Давяраючы
штуршкам рукі,
у чыіх пальцах б'ецца гаворка
цалкам нямая,
не пыл з кветкі здымаючы,
але цяжар з плеч.

XII

такая прыгажосць
і тэрмін гэтак кароткі,
злучыўшыся, здагадкай
Wry рот:
ня выказаць ясней,
што на самай справе
свет створаны быў без мэты,
а калі з ёй,
то мэта - не мы.
Сябар-энтамолаг,
для святла няма іголак
і няма для цемры.

XIII

Сказаць табе «Бывай»,
як форме сутак?
ёсць людзі, чый розум
стрыжэ лішай
забвенья; але глянь:
таму віной
толькі тое, што за плячыма
у іх не дні
з ложкам на дваіх,
ня сны дрымучых,
Мінулае мяне - але хмары
сёстраў тваіх!

XIV

ты лепш, чым Нішто.
дакладней: ты бліжэй
і бачна. унутры ж
на ўсе сто
ты роднасная яму.
У тваім палёце
яно дасягнула плоці;
і таму
ты ў сутолке дзённай
вартая погляду
як лёгкая перашкода
між ім і мной.

Самыя чытаныя вершы Цвятаевай:


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар