перавесці на:
партал паэта: Цветаева Марына Іванаўна
чытаць ніжэй: чарадзей

Анастасіі Цвятаевай

Ён быў наш анёл, быў наш дэман,
наш губернатар – наш майстар,
Наш прынц і рыцар. – Быў нам усім ён
сярод людзей!

У ім было столькі Багацця,
Што і не ведаю, як пачну!
Мы палымяна яго любілі –
адну вясну.

Адзін яго званок па зале –
І нас ахопліваў дрыжыкі,
І да вар'яцтва палалі
Вочы і лоб.

І як бы варушыліся карані
валасоў, – аб, гэтая дрыжыкі і жудасць!
І залы рабілася просторней,
І yzhe – грудзі.

Здаю ледзяное сутыкненне,
І мы не адчувалі ног.
– Сем разоў на працягу тыдня
такі званок!

======

ён тут. Наш першы і апошні!
І нам належыць ўвесь!
Ужо выходзіць з пярэдняй!
ён тут, ён тут!

Ён вылятае да нас, як птушка,
І сам ўлятае ў нашу сетку!
І адразу хочацца кружыцца,
Крычаць і спяваць.

======

Скачкамі праз тры прыступкі
Узбягалі лесвічкай круты
У наш мезанін – заўсёды вясновы
І залаты.

Дзе немагчымы беспарадак –
Дзе дакладна выліўся гром
Над гэтым кучай сшыткаў
Яшчэ з пяром.

Над гэтым полчышчам катрынак,
Кардонных лялек і звяроў,
Полуобгрызанных абаранкаў,
календароў,

неапісальных каробак,
З рэчамі ня на ўсялякі густ,
Пустых флакончык без пробак,
шкляных бус,

Чые асляпляльныя гронкі
якія крычаць, новыя яркія кластары * –
Звонячы аббэрсваюць цвікі
Для нашых капелюшоў.

сядаем – глядзім – ведаем – любімы,
І слых, Тут, не зводзячы вачэй,
Што за яго сябе загубім,
А ён – нам.

Два скакуна ў агні і ў мыле –
вось мы! – злоўлены, калі не лянота! –
Мы кажам пра тое, як жылі
ўчорашні дзень.

Аб томе, як бегалі па зале
Сёння нават месячнай ноччу,
І што і як яму сказалі
Потым у сне.

І як – і мы ўжо ў экстазе! –
Нашага непокоримый дух
Начальства нашых двух гімназій
Нас гоніць двух.

Як ніколі не выйдзем замуж,
– Так і застанемся ўтрох! –
О, ніколі не выйдзем замуж,
хутчэй памром!

Як жыццё ўжо даўным-даўно нам –
сукно ігральную: – віват!**
за Янам – у рай, за донам
Juan – в ад.

======

Жарало загаварылі Этны –
Яго загаварылі рот.
Зваротны віхор і смерч, зваротны
вір.

Тут і праклёны, і Osanna,
Тут усё спальвае і гарыць.
Аб усім, што ў свеце невымоўна,
Ён гаворыць.

нас – нам здавалася – да смерці раня
Кінжаламі зялёных вачэй,
Змяёй взвиваясь на канапе!..
О, колькі разоў

З шыпенне раздражнёнай кобры,

Самыя чытаныя вершы Цвятаевай:


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар