перавесці на:
партал паэта: Цветаева Марына Іванаўна
чытаць ніжэй: яшчэ малітва

І зноў перад Табой я схіляю калені,
У аддаленых згледзеўшы Твой зорны вянок.
Дай зразумець мне, Хрыстос, што не ўсё толькі цені,
Дай ня цень мне абняць, нарэшце!

Я змучана гэтымі доўгімі днямі
без клопату, без мэтаў, заўсёды ў полумгле…
Можна цені кахаць, але ці жывуць ценямі
Васемнаццаці гадоў на зямлі?

І спяваюць бо, і пішуць, што шчасце спачатку!
Заквітнець ўсёй душой б радаму, всей!
Але ці не праўда ль: бо шчасце няма, па-за смутку?
акрамя мёртвых, вось няма сяброў?

Бо ад стагоддзя запаленыя верай іншаю
Хаваліся ад свету ў бязлюддзе пустыняў?
няма, не трэба усмешак, здабытых цаною
Апаганьваньня вышэйшых святынь.

Мне не трэба асалоды цаной зневажанняў.
Мне не трэба кахання! Я сумую – не пра ёй.
Дай мне душу, Збаўца, аддаць – толькі цені
У ціхім царстве любімых ценяў.

Масква, восень, 1910

Самыя чытаныя вершы Цвятаевай:


усе вершы (змест па алфавіце)

пакінуць каментар